Daniel Castro, deputado do BNG: “O paternalismo segue moi vivo no Parlamento de Galicia”

Daniel Castro, deputado no Hórreo polo Bloque Nacionalista Galego.
Converteuse nas pasadas eleccións autonómicas na persoa máis nova en ser elixida parlamentaria en Galicia. Esa entrada, con tan só 24 anos, no plano institucional, supuxo o inicio dunha etapa máis nun camiño que comezou a percorrer na adolescencia, preocupado pola situación da lingua. // IMAXE: Carretando.
Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on whatsapp
Share on email

Daniel Castro García (Ribadeo, 1996) converteuse nas pasadas eleccións autonómicas na persoa máis nova en ser elixida parlamentaria en Galicia. Esa entrada, con tan só 24 anos, no plano institucional, supuxo o inicio dunha etapa máis nun camiño que comezou a percorrer na adolescencia, preocupado pola situación da lingua. A esta inquietude, que lle levou a formarse con estudos universitarios en filoloxía inglesa e galega, sumáronse outras como o caso da industrialización do país ou as loitas no eido laboral. Mais Castro destaca tamén pola introdución da mocidade no terreo da política institucional, adoptando novas formas de expresión e reivindicación que agroman e cobran relevancia nesta conversa. Falamos co deputado sobre a relación mocidade-institucións, pero tamén sobre a representatividade e a participación política da xente nova na política.

PREGUNTA: En que momento da súa vida comezou a interesarse pola política?

RESPOSTA: Partindo da base de que na miña casa sempre se falou moito de política e que a estiven mamando desde ben pequeno, penso que o tema que avivou o interese por ela, aínda que fose nun nivel moi inicial, foron as primeiras manifestacións polo decreto do plurilingüismo. Aí, que aínda era un neno, foi a primeira vez que tomei conciencia de que iso me parecía inxusto, que me enfadaba e non de que me parecía normal que se levara a cabo. Foi das primeiras cousas que avivou en min unha necesidade da facer algo por cambiar unha cousa concreta pero que pouco a pouco se foi expandindo a máis sectores e a máis eidos.

P: Comenta que na súa casa se falaba moito de política. Como lle influíu iso?

R: A verdade é que concordaba bastante coas miñas ideas. Meu pai xa tivo un cargo político no concello de Ribadeo e, aínda cunhas cantas diverxencias, que levaban a ceas algo acaloradas sobre todo en plena puberdade, si que concordoba con eles. Miña nai e meu pai son nacionalistas e de esquerdas e eu tamén o son. Evidentemente, dunha maneira ou doutra, iso influíu en que a día de hoxe esteamos aquí.

P: Comeza a participar activamente en política e o pasado ano preséntase nas listas do BNG para acabar no Parlamento. Por que decidiu facelo?

R: Pouco a pouco tiven unha maior implicación. Primeiro en Galiza Nova, onde xa axudaba en cousas concretas desde os 15 anos na miña comarca e onde vou tendo cada vez máis implicacións ata chegar á dirección nacional. Logo, coas eleccións erradas de abril, propónseme en febreiro ir de número dous por Lugo. Despois do estupor, da sorpresa e dun par de días pensándoo moi ben, tomo a decisión de aceptalo, logo refrendado pola organización, cun sentido da responsabilidade bastante grande e coa incerteza por se o ía facer ben ou non. Ademais, tomo esa decisión porque creo que se non o fixese arrepentiríame toda a vida.

P: Coa toma desa decisión consigue entrar no Parlamento. Sinte que exista alí algún tipo de discriminación pola súa curta idade?

R: Desgraciadamente, teño que dicir que si. Os comentarios paternalistas e o ton de pai ou de nai a día de hoxe segue vivo no Parlamento. Non só comigo, senón con outros deputados e deputadas máis mozos do BNG que están entre os 27 e os 30 e poucos anos, si que hai ese tipo de comentarios, que á parte dese ton explicativo, por dicilo dunha forma eufemística, hai moitas frases como as de «vostede leva moi pouco tempo aquí», «vostede é moi mozo e non sabe como vai isto», «a vostede quédalle moito que aprender»… que enfadan un pouquiño, aínda que haxa que manter as formas. Porén, iso non é o importante, o importante é a mensaxe e o que podemos ver detrás diso, como a concepción que teñen aínda moitos deputados e deputadas de que só poden facer política a ese nivel persoas experimentadas con moitos anos na mesma, que respondan á imaxe típica e clásica do que é un político e do que é unha política. E si, por desgraza o paternalismo está moi pero que moi vivo no Parlamento galego.

P: Ligado a iso, os principais informes sobre xuventude sinalan que existe unha ampla capa nese rango de idade que non se sinte representado polas institucións. Vostede síntese representado por elas?

R: Eu non me sinto representado por este goberno que en doce anos non fixo máis que levar a este país a unha situación de extrema urxencia. Polo Parlamento? Traballo, entre outros moitos lugares, aí e eu non creo que teñamos que ter unha fixación polas institucións. O Parlamento é o punto final, onde teñen que rematar tódalas loitas, tódalas iniciativas que desde o BNG, partindo da rúa e de tódolos sectores, levamos a esa institución porque é a canle para resolvelos e intentar darlle unha saída democrática. E esa ten que ser a concepción que teñamos da política, que sempre ten que ter a xénese na rúa e rematar nese edificio tan bonito da rúa do Hórreo.

P: Entón é vostede partidario tamén de formas alternativas de representación e participación política?

R: Evidentemente. Eu sempre digo o mesmo cando alguén che di «non, é que ti estás na política…», con todo o sentido do mundo, eu sempre respondo que política facemos todos, política non é só o que se fai no Parlamento galego, no Congreso dos Deputados ou no edificio da casa consistorial de cada concello. Política é calquer acto que fas na túa vida, porque vivir é facer política e é moi necesario que non se conciba só a política coma iso, porque levaría á imaxe clásica do político ou da política, unha imaxe que temos que derrubar. Desde o asociacionismo, cultural, feminista, protectoras da lingua, traballadores e traballadoras de todo tipo fan política e son igualmente necesarias que o que poidamos facer nós no Parlamento.

P: Cre que no Hórreo existe unha representación plural da sociedade galega?

R: A representación das galegas é variable, o que penso é que ao longo dos anos que levamos tendo representación democráctica nese edificio foi bastante fixa con só pequenos cambios contextuais. É unha imaxe que quizais está moi relacionada coa imaxe que quixo crear e proxectar o PPdeG? Eu creo que si, que ten moito que ver e por iso seguimos intentando día a día que iso cambie para que cada vez haxa máis asentos ocupados por deputados e deputadas do BNG e que Galiza sexa realmente o que eu penso que quere ser, que é unha nación que ten ganas de selo, que o é e a súa xente así o sente.

P: Eses mesmos informes que mencionabamos antes resaltan que a xente nova está máis interesada pola política. Vostede que está próxima a ela, de feito forma parte dese colectivo, concorda con esas mesmas afirmacións ou ten unha visión diferente?

R: Tampouco teño moitos anos para comparalo ao respecto de como estaba a mocidade antes. Eu penso que está máis interesada na política que hai trinta anos, e penso que os xeitos de facer política cambiaron. Penso que é moi importante ser conscientes diso e adaptarse, porque, gústenos máis ou menos, a política non sei fai igual ca en 1980, para ben e para mal. A adaptación a esta realidade penso que é moi relevante para os partidos e penso que o BNG o leva facendo moi ben, adaptándose desde hai xa anos. É certo que quizais o ciberactivismo está moi asumido como único xeito de facer política, que se pensa que a política é só comentar por Twitter, que está moi ben, que é moi necesario, e que sobre todo na mocidade o facemos moito, pero quero incidir na necesidade de estar organizados, para saber os dereitos que temos, para defendelos e para ser máis conscientes de cando nolos quitan, que o feito e o xeito de estar organizados facilítao máis. Facer política a través das redes sociais está moi ben, pero, na miña humilde opinión, é necesario algo máis.

As institucións formais enfróntanse ao reto de reconectar cunha mocidade máis política ca antes, pero que se sinte pouco representada nelas

As institucións formais enfróntanse ao reto de reconectar cunha mocidade máis política ca antes, pero que se sinte pouco representada nelas.

P: É vostede unha persoa que utiliza símbolos con certa frecuencia e activo nas redes sociais. Como é a comunicación con esa mocidade?

R: Pois teño 25 anos e, como é obvio, emprego case todas as redes sociais e intento chegar a ela. Quizais desde a miña perspectiva é máis doado porque me comunico igual ca eles polo simple feito de ter esta idade, pero penso que é moi importante modular a linguaxe e a imaxe, dependendo de a quen queres comunicar e que o BNG sexa o partido máis votado pola mocidade galega creo que non se debe a unha casualidade, senón que refrenda o ben que o está a facer o partido, polo menos neste eido.

P: Cambiou o xeito de comunicar agora que é deputado con respecto a antes?

R: Por suposto, e quizais todos temos as redes tamén por puro ocio, comunicación ou información, por coñecer xente, por enterarse de cousas, por ver cousas que non vimos… evidentemente antes… eu son bastante bromista e empregábaas para divertirme, cousa que agora non podo facer. Non é aconsellable que poñas os mesmos chíos ou as mesmas publicacións en Instagram que quizais en tempos anteriores. Pero sempre intento que o xeito de comunicar non se amolde demasiado á imaxe típica do político que fala serio, que é soso, que lle fala a unha multitude homoxénea e que se comunica soamente coma el. Neste caso penso que non é así. Teño 25 anos, falo coma un rapaz desa idade e comunico do mesmo xeito. Sempre se amoldan as formas, cambiaron algo pero sempre intento que non fose en exceso.

P: Existe un mito arredor da xuventude que di que segundo van pasando os anos un se vai volvendo máis conservador. Agora que está no parlamento, de existir, ese proceso sería máis agudo. Está máis preto de votar ao PP nun futuro ou cada vez é máis radical?

R: Considérome radical pola propia etimoloxía da palabra, por dicilo dalgunha maneira. Son radical porque penso que hai que cambiar as cousas de raíz. É un tópico que se di moito, que a mocidade é máis de esquerdas e, no caso galego, máis nacionalista. Eu fuxiría tamén dese tópico porque logo podémonos levar moitas sorpresas. Cada vez vemos máis mocidade simpatizando con discursos fascistas coma o de Vox, co españolismo máis recalcitrante ou co machismo tamén, e penso que evidentemente hai un grande número de mozos e mozas que son nacionalistas, de esquerdas e que quizais en contraposición á vellez galega, no noso país hai máis xente de esquerdas que de dereitas. Iso que din de que a medida que vaias collendo traballo e vaias vendo diñeiro te vas facer máis de dereitas? Penso que polo menos debería ser totalmente ao contrario e sobre todo, debido á situación laboral e de dereitos deste país, cada vez tiñas que ser máis de esquerdas porque se fai ese discurso máis necesario, máis visible e máis tanxible a necesidade dos dereitos laborais a medida que entras no mercado de traballo.

P: No 2024, pasa vostede a formar parte do Goberno da Xunta. Cal sería a primeira medida que poñería en marcha?

R: Sen dúbida, pola vea que estudei, que é a Filoloxía, derogar o decreto do plurilingüismo. Recentemente acabamos de ter esta denuncia do Consello de Europa que vén a dicir que case un cuarto das crianzas do noso país non sabe expresarse na lingua propia. Eu penso que estamos tan acostumados e acostumadas a escoitar noticias disto, a movernos entre cifras tan perigosas e urxentes, que desgraciadamente estamos habituados ao malo, pero que un cuarto dos nenos e nenas menores de 15 anos non teña as competencias necesarias para falar na súa lingua propia debería ser algo que axitase e ata encendese as alarmas entre o propio PPdeG. Evidentemente estes datos teñen moito que ver co decreto de plurilingüismo que temos que tombar. Seguramente ten outras moitas causalidades, por suposto, pero ese decretazo ten que ir abaixo e permitirlle á xente do noso país comunicarse e vivir en galego as 24 horas do día coa total normalidade que é vivir na nosa lingua.

P: Unha das bandeiras da nosa xeración a nivel político é a ecoloxía. Vostede foi unha persoa que estivo moi vinculada, activa e próxima coas persoas que loitaron polo mantemento do seu emprego en Alcoa e noutros polos industriais de Galicia. Como se pondera a persevación do planeta coa conservación do emprego industrial?

R: É algo difícil, e negalo sería mentir. Pero penso que sempre hai que poñer na báscula as dúas cousas. Evidentemente Galicia será verde ou non será, porque o ecoloxismo ten que estar no noso ideario e así o está, pero evidentemente ante un país tan desindustrializado e que sufriu as consecuencias tan directas e catastróficas, como na comarca de Ferrolterra ou A Mariña. Ante un país tan feble como é Galiza no eido industrial, necesitamos que eses postos de traballo se manteñan, porque Galiza está moi mermada de industria e ten que conseguir que todos os procesos comecen e rematen no propio país. Nestes casos, como é o caso de Alcoa, Ence ou o caso de As Pontes, hai que combinar o mantemento do traballo coa ecoloxía. É dicir, dar unhas opcións alternativas a que ese traballo poida quedar aquí e tamén sen causar grandes penalidades como as está a causar Ence na ría de Pontevedra, por exemplo.

P: Para rematar, cales son as tres principais causas que defende ou ás que vostede lle dá máis importancia?

R: Como xa dixen antes, a lingua. Defender a nosa lingua, afondar na idea do beneficioso que é protexela e que a nosa xente fale a lingua propia do noso país. Logo, sen dúbida, as tres loitas que teñen que guiar a este país son a industrialización, a loita no laboral e a necesidade do feminismo, que día a día nos dá ese aviso de que as políticas feministas son máis que necesarias, a pesar que moitos partidos políticos as neguen. Doutra banda, o ecoloxismo, por suposto, e para rematar eu diría tamén a necesidade de termos moita máis soberanía, porque o poder de decisión é o que guía e leva á liberdade e sen soberanía libres nunca poderemos ser.


Como é a xente nova en termos políticos? Como se relaciona coa ciberpolítica e que relación ten coas institucións formais? Bota unha escoita aquí embaixo para averiguar máis sobre todo isto!

elipses

Apostamos polo xornalismo participativo

elipses

Apostamos polo xornalismo participativo

1 comentario en “Daniel Castro, deputado do BNG: “O paternalismo segue moi vivo no Parlamento de Galicia””

  1. Pingback: Xose Luís Barreiro Rivas, politólogo: “O PPdeG actual é unha mestura de galeguismo e yupies de Madrid” | Carretando

Deja un comentario

Tu dirección de correo electrónico no será publicada.

carretandogalpolitik@gmail.com

carretandogalpolitik@gmail.com